Χρήστος Δασκαλάκης

christosdaskalakis

Μη μεγαλώσεις ποτέ!

Και περνούν τα χρόνια, περνούν τα καλοκαίρια, περνούν οι στιγμές και σκέφτομαι, πολλές φορές, αν πρόλαβα να ζήσω όλα αυτά που θα ήθελα. Αν μίλησα περισσότερο, αν έπαιξα περισσότερο, αν γέλασα περισσότερο, αν τόλμησα περισσότερο…

Τηλεφώνησε μου

Θυμάμαι πολύ καλά το κουδούνισμα του τηλεφώνου στο σπίτι μας. Όπως θυμάμαι και το ίδιο το γκρι τηλέφωνο που ήταν τοποθετημένο πάνω στο μικρό ξύλινο τραπεζάκι στη γωνία του καθιστικού. Θυμάμαι ακόμα την ημέρα που έβαλε η γιαγιά στο σπίτι της τηλέφωνο. Το κοιτούσαν όλες οι κόρες σαν κάτι πολύ σημαντικό, ίσως το ίδιο σημαντικό όπως οι γαμπροί που είχαν μπει για να ζητήσουν το χέρι τους από τον παππού.