Χρήστος Δασκαλάκης

Βιογραφικό

Λίγα λόγια

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1977. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα έζησα σε πλαίσιο ιδρυματικής και ανάδοχης φροντίδας, πριν εγκατασταθώ στο νησί της Ύδρας σε ηλικία πέντε ετών, όπου μεγάλωσα μέχρι τα δεκαοκτώ.
Η διαδρομή των σπουδών μου περιλαμβάνει Συμβουλευτική και Ψυχολογία, Δημιουργική Γραφή, Θεωρία της Μουσικής και Ορθοφωνία, καθώς και μαθήματα Σκηνοθεσίας, Υποκριτικής και Σχολικής Ψυχολογίας.
Από μικρό παιδί μου άρεσε να ονειρεύομαι, να κυνηγάω το φως και να τραγουδάω δυνατά κόντρα στον άνεμο. Ονειρευόμουν να γίνω μοναχός ή ιεραπόστολος, να ταξιδέψω στην Αφρική, να είμαι δίπλα στα παιδιά, να γράφω και να τους διαβάζω ιστορίες. Μαζί ονειρευόμουν να μάθω να κάνω μακροβούτια στη θάλασσα, κάτι που δεν κατάφερα ποτέ. Η απώλεια ακοής από το δεξί μου αυτί με κράτησε μακριά από τον βυθό και τις πολύβουες παρέες, μα με έφερε πιο κοντά στη συγγραφή, στην ηρεμία και στους μεγάλους περιπάτους στη φύση. Μεγαλώνοντας, συμφιλιώθηκα με τη «σιγή», ταξίδεψα, γνώρισα ανθρώπους και έμεινα πιστός σε αυτό που η καρδιά μου πάντα ήθελε να ακούει: τις ιστορίες με όμορφο τέλος.
Η ενασχόλησή μου με την παιδική λογοτεχνία γεννήθηκε από την ανάγκη να συνδεθώ με τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού. Μέσα από τις ιστορίες μου επιδιώκω να στέκομαι διακριτικά δίπλα στα παιδιά, ιδιαίτερα σε εκείνα που ίσως έχουν γνωρίσει διαφορετικές διαδρομές, προσφέροντάς τους έναν χώρο ασφάλειας, φαντασίας και κατανόησης. Ταυτόχρονα, η γραφή λειτουργεί για μένα ως τρόπος επιστροφής σε όψεις της παιδικότητας που συνεχίζουν να ζητούν φως και φροντίδα. Μέσα από τις ιστορίες μου θέλω να στέλνω χαρά, όνειρα και δύναμη σε κάθε μικρό αναγνώστη. Γράφω όμως και για κάθε ενήλικα που διατήρησε ζωντανό το παιδί μέσα του, για όσους αναζητούν ξανά τη μαγεία και την ελπίδα, για όσους έχουμε ανάγκη από μια ιστορία που να μας θυμίζει ότι πάντα υπάρχει έξω ένα μικρό «φως» για να ακολουθήσουμε.
Σήμερα ζω και εργάζομαι στην Αθήνα, χωρίς να ξεχνώ τη μεγάλη μου αγάπη, την Ύδρα. Κι αν και μεγάλος πια, συνεχίζω να παίζω σαν παιδί και δεν έχω σταματήσει ποτέ να ονειρεύομαι…